Μια πολύ ενδιαφέρουσα σύσκεψη!

Ανοικτή σύσκεψη, Παρασκευή 17 Ιούλη, 7.30μμ, 
στον κήπο της Τσαμαδού 15, στα Εξάρχεια

Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες συντάσσονται αυτές οι γραμμές είναι κυριολεκτικά δραματικές. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, το λαϊκό κίνημα, η Αριστερά των αγώνων και των οραμάτων που όλη την προηγούμενη περίοδο ανέτρεψαν τους πολιτικούς συσχετισμούς καταβαραθρώνοντας τις δυνάμεις του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου, και ενέπνευσαν κύματα ελπίδας και διεθνούς συμπαράστασης, βρίσκονται αντιμέτωπες με μιαν άνευ προηγουμένου υποταγή, ένα πισώπλατο μαχαίρωμα ιστορικών διαστάσεων. Ταχύτατα υποχωρώντας στις πιέσεις των κυρίαρχων δυνάμεων (ντόπιων και ξένων), απηχώντας όλο και πιο πολύ τη λογική και τα επιχειρήματα των συστημικών ΜΜΕ και των Μνημονιακών κομμάτων, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ διαστρέφει όχι μόνο τη λαϊκή βούληση και τη δημοκρατία, διαστρέφει και αυτή την ίδια τη λογική.

Σαν έτοιμη από καιρό, η ομάδα αυτή ερμήνευσε το 61,2% ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ως ΝΑΙ, εισηγήθηκε μια επονείδιστη συμφωνία, και στο τέλος κατέληξε σε κάτι ακόμα χειρότερο: μια συμφωνία συντριπτικά αδιέξοδη, όχι μόνο για τα λαϊκά στρώματα αλλά και για ολόκληρη την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Πισώπλατα μαχαίρωσε επίσης όλους τους διεθνείς αλληλέγγυους, όλους όσους –σε 250 ευρωπαϊκές πόλεις (την πραγματική Ευρώπη)– εργάστηκαν, πίστεψαν και κινητοποιήθηκαν για μια γνήσια εναλλακτική. Ο λόγος είναι ότι ποτέ της δεν την πίστεψε, ποτέ δεν την κατανόησε, ίσως δεν την γνώριζε καν. Πρόκειται για ένα πολιτικό προσωπικό που κινείται σε άλλο πλαίσιο, ένα προσωπικό που έχει πρόδηλα υποταχθεί.

Έχει σημασία στο πλαίσιο αυτό να διατρανώσουμε μιαν απλή αλήθεια, που πρέπει άμεσα να διαδοθεί όσο πιο πλατιά γίνεται: Εναλλακτική υπάρχει! Αν δεν υπήρχε, δεν θα ήμασταν αριστεροί, δεν θα υπήρχε καν λόγος να γίνονται εκλογές. Όμως αυτή η εναλλακτική προϋποθέτει την αναγνώριση μιας σειράς κρίσιμων παραγόντων:

• ότι το χρέος δεν είναι δικό μας –αποτελεί αντανάκλαση συστημικών αδιεξόδων που στα καθ ημάς προέκυψε από την κρατική κάλυψη στην τοξική κερδοσκοπία ιδιωτικών τραπεζών. Το χρέος είναι επονείδιστο κα γι αυτό απαιτείται άμεση στάση πληρωμών·

• ότι η κοινωνία είχε και έχει τη δυνατότητα να ανασυνταχθεί, αν προβεί/ προέβαινε σε άμεση
- εθνικοποίηση των τραπεζών·
- έξοδο από την ευρωζώνη – δρομολόγηση μετάβασης σε εθνικό νόμισμα
- έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου· και
- σχεδιασμό της παραγωγής –αξιοποίηση:
- της διατροφικής μας επάρκειας (πάνω από 90%, σύμφωνα με άκρως πρόσφατα στοιχεία της ΠΑΣΕΓΕΣ) και ώθηση σε οικολογικές εξαγωγές,
- των υποδομών σε σειρά βιομηχανιών (κατασκευαστική, χημική, εξορυκτική) και, βέβαια,
- του τουρισμού·

δράσεις, βέβαια, που προϋποθέτουν

- κοινωνικό έλεγχο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας - με διαδικασίες που έμπρακτα θα υλοποιούν το πάνδημο αίτημα του πραγματικού, του γνήσιου εκδημοκρατισμού για να ελέγχει και έλλογα να αξιοποιεί η κοινωνία τους καρπούς του μόχθου της.

Όλα τα παραπάνω ήταν –και παραμένουν– εφικτά αν επιλεγόταν η σύγκρουση με το νεοφιλελεύθερο σκεπτικό, το σκεπτικό που σήμερα έχει πλέον υιοθετήσει και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπάγονται επίσης ρήξη με την άκρως υπανάπτυκτη λογική του «μένουμε Ευρώπη», που η ηγεσία αυτή ανερυθρίαστα υιοθέτησε πίσω από την πλάτη όσων την ανέδειξαν –του 62% του ΟΧΙ.

Το ιστορικό τραύμα που η υποταγή αυτή προκαλεί πρέπει άμεσα να επουλωθεί. Όσοι συμμετέχουμε στα κινήματα και τους αγώνες με προμετωπίδα την ταυτότητα και την ιστορική προοπτική της Αριστεράς, πρέπει άμεσα να καλύψουμε το κενό που η υπαναχώρηση και υποταγή της ανεπίγνωστης ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ αφήνει. Αν δεν το κάνουμε πάραυτα –εδώ και τώρα– ελλοχεύει ο κίνδυνος της γενικευμένης απογοήτευσης, της αποσυσπείρωσης και της ιδιώτευσης –που, όπως κι άλλες φορές στην ιστορία, φέρνουν μαζί τους τον κίνδυνο του φασισμού.

Με πνεύμα αριστερό και ενωτικό, θεωρούμε απαραίτητη τη συνάντηση όλων όσων αγωνιούν στο ίδιο πνεύμα, για να συζητήσουμε την κινηματική και πολιτική μας αναδιοργάνωση. Οι διεργασίες στο χώρο της Αριστεράς είναι, εδώ και καιρό, εξαιρετικά πυκνές –το καθημερινά διαπιστούμενο κενό τις έχει κάνει αναπόφευκτες. Στις σημερινές περιστάσεις πρέπει όμως άμεσα να εκφραστούν ως πολιτική παρακαταθήκη για την αμέσως επόμενη μέρα.

Διατυπώνουμε το κάλεσμα αυτό στηριγμένοι στο 62% της ρήξης, με αγωνία για τις μέρες που διανύουμε, όμως με ορίζοντα τους αγώνες που έρχονται. Η Αριστερά υπάρχει, και το δραματικό πολιτικό κενό που αφήνει πίσω της η υποταγή της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει άμεσα να καλυφθεί. Στο διάβημα αυτό δεν περισσεύει κανένας αριστερός που κατανοεί τα αδιέξοδα της στρατηγικής του «καλού ευρώ», της διολίσθησης σε αταξικά εθνομετωπικά σχήματα, και της υποταγής σε ένα σκεπτικό που εκλαμβάνει την «ανάπτυξη» ως συνάρτηση της αέναης συρρίκνωσης των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Η Αριστερά υπάρχει ως ένας διαρκής αγώνας επέκτασης και εμβάθυνσης της δημοκρατίας στην πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία.

Όλες και όλοι οι αγωνιστές της βάσης, όλες οι τοπικές και συνδικαλιστικές πρωτοβουλίες και όλες οι οργανωμένες δυνάμεις που, είτε εντός είτε εκτός ΣΥΡΙΖΑ, το προηγούμενο διάστημα αγωνίστηκαν για την προάσπιση και επέκταση των κοινωνικών δικαιωμάτων χρειάζεται άμεσα να συναντηθούν.

Καλούμε αυτή τη συνάντηση για να καταγράψουμε την πολιτική μας παρουσία με θετικό πρόσημο, να καταθέσουμε το βασικό σκεπτικό που όλους μας ενώνει, και να συσκεφθούμε για όλα τα βήματα που απαιτούνται σήμερα και την επόμενη μέρα.




- Σεραφείμ Ι. Σεφεριάδης
- Γιώργος Αυγερόπουλος
- Στάθης Κουβελάκης
- Νίκος Γιαννόπουλος (Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα)
- Βαγγέλης Στογιάννης (Ιδρυτικό μέλος ΠΡΩΣΥΝΑΤ)
- Ανδρέας Παγιάτσος (Ξεκίνημα – Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση)
- Τάκης Γιαννόπουλος (Ενωτική Αριστερή Συνεργασία Πατησίων)
- Βασίλης Θεοφανόπουλος (Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη)
- Μαρία Ζευγώλη (Πρωτοβουλία των 1000)
- Αλέκος Βερναδάκης (Κομμουνιστική Ανανέωση)
- Νίκος Κανελλής (Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου - Ενωτική Αριστερή Συνεργασία Μαγνησίας)
- Νίκος Φώλιας (RossoNero Τρίκαλα)
- Στέλιος Νικητόπουλος (δημοσιογράφος ΕΡΤ3)
- Αντώνης Γαζάκης (πρόεδρος σχολείου αλληλεγγύης "Οδυσσέας")
- Θανάσης Μαρίνης (μέλος ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας)
- Τάκης Πολίτης (Πανεπιστημιακός – Βόλος)
- Ελένη Γεραλή (μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ Μαγνησίας)
- Κώστας Ιατρόπουλος (τοπικός σύμβουλος Βόλου)
- Μαριάνθη Κυπρίδου (μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Συντηρητών Αρχαιοτήτων)
- Δημήτρης Κανελλής (μέλος ΔΣ Εμπορικού Συλλόγου Μαγνησίας)




Η λίστα των υπογραφών παραμένει ανοιχτή για παραπέρα διεύρυνση.


e-mail: protovoulia17iouli@gmail.com
τηλ.: 697 6436302

αναδημοσίευση από https://www.facebook.com/events/367797133418582/

Και τώρα, θα ψηφίσετε τα υπερμνημόνια;

γράφει ο Δημήτρης Μπελαντής

1. Για την πολιτική συγκυρία

Μετά την τραγική νίκη του ναζισμού στην Γερμανία το Γενάρη του ’33, ο Λέον Τρότσκι σε μια από τις πολλές εύστοχες παρεμβάσεις του για τη Γερμανία εκείνη την περίοδο είχε προβλέψει ότι το εργατικό κίνημα θα αναγεννηθεί κάποια στιγμή μέσα από τις στάχτες του στη Γερμανία αλλά, όμως, το σταλινικό ΚΚ Γερμανίας λόγω της καταστροφικής στρατηγικής του δεν θα ξανασηκώσει κεφάλι ποτέ. Αυτή η εκτίμησή του δικαιώθηκε, υπό την έννοια ότι ακόμη και η σύσταση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας δεν ήταν αποτέλεσμα της ενδογενούς δράσης του γερμανικού εργατικού κινήματος αλλά της έλευσης του Κόκκινου Στρατού. Όμοια προς την περίοδο εκείνη και κατ’ αναλογίαν των συνθηκών, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι μετά το Βατερλώ της ελληνικής Αριστεράς με τη συμφωνία της 12/7 θα ξαναϋπάρξει μια μαχητική κομμουνιστική Αριστερά και μια ανάταση του εργατικού κινήματος, αλλά η Αριστερά της ήττας και της υποταγής δεν θα ξανασηκώσει κεφάλι.

Δεν φτάνει να ξαναπούμε μονότονα για άλλη μια φορά ότι στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δύο «ψυχές» και δύο προγράμματα, η μια του κόσμου των οργανώσεων και της μαζικής βάσης του κόμματος, του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και των κινημάτων, και η άλλη του ταξικού συμβιβασμού, της αστικής  κρατικής διαχείρισης και της γραφειοκρατίας των κομματικών και κρατικών μηχανισμών. Πράγματι, ο λαϊκός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ και των κινημάτων πάλεψε με σθένος για την εκλογική νίκη του Γενάρη, παρακολούθησε με μεγάλη καχυποψία τη λεγόμενη «διαπραγμάτευση» πριν και μετά τη συμφωνία της 20/2 και ως την επονείδιστη συμφωνία της 12/7, άντεξε στις ηγετικές πιέσεις για ματαίωση του δημοψηφίσματος, άντεξε την τεράστια γκεμπελική προπαγάνδα των ΜΜΕ, που δεν απαντιόταν αποτελεσματικά από τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα, και μας έφερε στο αξιοθαύμαστο 61% του δημοψηφίσματος. Και μετά τι είδε; Είδε μια τυχοδιωκτική και δεξιόστροφη ηγεσία να «παίρνει την αλήθεια του και να την κάνει ψέμα». Είδε τον πρωθυπουργό μαζί με τους ηττημένους και χρεοκοπημένους ηγέτες των μνημονιακών κομμάτων να ερμηνεύει την ψήφο του ως «όχι στη ρήξη» και «ναι στο ευρώ με κάθε θυσία» και να κατασκευάζει «εθνική συναίνεση» εκεί όπου μετά το δημοψήφισμα υπήρχε ταξικό ρήγμα τεκτονικών διαστάσεων. Είδε την κυβέρνηση να εισηγείται ένα υπερμνημόνιο με κόστος κατά 5 δισ. μεγαλύτερο από εκείνο που είχε το τελεσίγραφο των δανειστών, αυτό το ίδιο που είχε καταψηφιστεί με 61%. Είδε την κυβέρνηση να πηγαίνει στις Βρυξέλλες και να δέχεται ένα ακόμη πολύ χειρότερο Υπερμνημόνιο με υπέγγυα τη δημόσια περιουσία για το εξωφρενικό ποσό των 50 δισ. ευρώ. Είδε να τίθεται θέμα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών κατά 25 δισ. με μια στρατηγική που θα οδηγήσει στην πλήρη ανάληψη των τραπεζών από τον ESM και την απόλυτη ιδιωτικοποίηση. Είδε να χτίζεται μια θωρακισμένη δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου και της γερμανοκίνητης Ε.Ε. πάνω στη μισθωτή εργασία με τις ευλογίες της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και αυτά που δεν θα τολμούσαν πιθανόν να δεχθούν ως κυβέρνηση ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, τα επέβαλε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Πρόκειται, βεβαίως, για μια κατάρρευση κοινωνική και εθνική. Ακόμη και για τον ίδιο τον ελληνικό καπιταλισμό, είναι μια στιγμή χρεοκοπίας. Πρόκειται, πιθανότατα, για μια διαδικασία που καταργεί την Ελλάδα ως οργανωμένη κοινωνία και ως κρατική υπόσταση και τη μετατρέπει σε μόνιμη αποικία χρέους, βαθιά υποβαθμισμένη στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Οι λόγοι αυτής της κατάρρευσης ανάγονται καταρχήν στη λανθασμένη δεξιόστροφη στρατηγική της ηγεσίας και της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία υποστήριξε από το 2012 και μετά συστηματικά ότι χωρίς ρήξεις με τους δανειστές και τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, χωρίς αμφισβήτηση των δομών του αστικού κράτους, χωρίς το λαϊκό παράγοντα σε διαδικασία κινητοποίησης και σύγκρουσης, χωρίς μονομερή διαγραφή του χρέους της χώρας, θα μιλήσουμε καλόπιστα μαζί τους, θα λάβουμε μια καλή συμφωνία με το κεφάλαιο εσωτερικά και με την Ευρωζώνη, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ διεθνώς. Ότι πρόκειται για καλούς και έντιμους ανθρώπους που θα μας ακούσουν, θα διαγράψουν το χρέος, θα μας χρηματοδοτήσουν και θα μας αφήσουν να κάνουμε φιλεργατικές και φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Ότι μπορούμε και οφείλουμε να μείνουμε σε αυτήν την οικονομική και νομισματική ένωση αλλάζοντας «προς τα αριστερά» την Ευρώπη και μετασχηματίζοντας προοδευτικά αυτήν την ίδια την ιμπεριαλιστική ένωση. Ας το πούμε τώρα καθαρά, δεν υπάρχει άλλος χρόνος πια. Αυτή η στρατηγική ήταν μια αδιέξοδη ήπια/δεξιά σοσιαλδημοκρατική ή και σοσιαλφιλελεύθερη στρατηγική, αυτή η στρατηγική καταστρέφει τώρα τους εργαζόμενους, τα πληττόμενα μεσαία στρώματα, την κοινωνία μας ολόκληρη. Αυτή η στρατηγική οδήγησε σε μια αποκρουστική ταξική συνθηκολόγηση και σε μια εθνική κρίση και καταστροφή, ανάλογη του 1922 ή του 1941 στην Ελλάδα. Αυτή η στρατηγική μας οδήγησε να μη δούμε καθαρά το φρικτό και αποκρουστικό πρόσωπο του αντιπάλου. Μας οδήγησε σε χαζοχαρούμενα κλίματα, σε αυταπάτες και στη συλλογή selfies στα Γιούρογκρουπ.Φτάνει πια! 

Δεν πρόκειται, όμως, μόνο για αυτό. Υπήρξε όχι μόνο ιδεοληψία αλλά και αρνητικό/καταστροφικό σχέδιο από την πλευρά της κυβέρνησης και της ηγεσίας του κόμματος. Σχέδιο απόσυρσης του λαϊκού παράγοντα, σχέδιο στεγανοποίησης της διαπραγματευτικής διαδικασίας, σχέδιο συνεχών υποχωρήσεων που έπρεπε να τις καταπιεί το κόμμα μέσω διαδοχικών «πολιτικών μασάζ», σχέδιο διάλυσης των συλλογικών διαδικασιών του κόμματος και της εσωκομματικής δημοκρατίας. Δεν ήταν μόνο ιδεοληψία η 20ή Φλεβάρη, η στελέχωση της κυβέρνησης με καθαρά συστημικούς «παίκτες» όπως ο κ. Πανούσης, ο κ. Σαγιάς, ο κ. Μάρδας, η κ. Παναρίτη και τόσοι άλλοι/ες, η παράδοση της ΤτΕ στον Στουρνάρα, η απεμπόληση της εθνικοποίησης και του ελέγχου των τραπεζών. Δεν ήταν σκέτη ιδεοληψία η αποδοχή των ιδιωτικοποιήσεων και η απόπειρα εισαγωγής λάθρας τροπολογίας που παράδινε όλη τη δημόσια περιουσία στο ΤΑΙΠΕΔ - υπό το πρίσμα του fund των 50 δισ. ευρώ όλα αυτά αποκτούν αναδρομικά μια σημασία. «Παιχνίδι στημένο και πουλημένο» θα το πουν κάποιοι. Ίσως, όχι συνεκτικό κατά 100% αλλά υπαρκτότατο ως σενάριο, θα το πω εγώ. Η κυβέρνηση εμπιστεύτηκε τον ΣΕΒ, το Brookings, το Κόμο, το Levy, τον Γιουνκέρ, τον Ομπάμα, τη Μέρκελ, ακόμη και το «σοφό Σόιμπλε» αλλά όχι τον ίδιο τον ελληνικό λαό και την εργατική τάξη - και αυτό ήταν σχέδιο. Αυτές οι επιλογές ήταν ταξικές επιλογές και διαπλοκή με τα κέντρα εξουσίας, δεν ήταν απλώς μια σοσιαλδημοκρατική ιδεοληψία.

Θα το πάω και κάπως παραπέρα από τη σκοπιά της θεωρίας και της ιστορίας των πολιτικών κομμάτων. Όταν πιστεύεις βαθιά στο μεταρρυθμισμό και στην πρόοδο προς το σοσιαλισμό με διαρκείς ειρηνικές μεταρρυθμίσεις, και μάλιστα με «άνετες» μεταρρυθμίσεις συμβιβασμού και όχι ρήξης με την αστική τάξη, σταδιακά αλλά σταθερά, όπως έχει δείξει ο Ρόμπερτ Μίχελς, χάνεις την ψυχή σου. Ο στόχος χάνεται, οι συμβιβασμοί μένουν. Αυτό το σχέδιο επιτάσσει αναγκαστικά αργά ή γρήγορα το συμβιβασμό και τη συνεργασία με το κεφάλαιο και τα κέντρα εξουσίας. Αυτό το σχέδιο επιτάσσει αναγκαστικά την παρουσία της σοσιαλδημοκρατίας στην κυβέρνηση και, άρα, το συνεχή διάλογο και συμβιβασμό με το κεφάλαιο και το κράτος του. Οι Σάιντεμαν, Νόσκε και Έμπερτ, πολύ προτού σφαγιάσουν τον Λήμπκνεχτ και τη Λούξεμπουργκ, πολύ προτού καταστείλουν με τα Φράικορπς τους σπαρτακιστές το 1919, ήταν στιβαροί αρχηγοί σοσιαλδημοκρατικών και συνδικαλιστικών φραξιών που επέλεξαν χάριν του προοδευτικού μεταρρυθμισμού με κάθε κόστος, του κρατισμού με κάθε κόστος και του «γερμανισμού» με κάθε κόστος να στηρίξουν το κράτος τους καθώς και να στηρίξουν κάποια στιγμή τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο/σφαγή. Αυτή η επιλογή θα φέρνει στη συνέχεια όλο και χειρότερες επιλογές, αφού η λάθος στρατηγική όχι μόνο σε εγκλωβίζει αλλά και σε υποχρεώνει να συνδιαχειριστείς το αστικό κράτος σε κρίση και στη συνέχεια να καταστείλεις το ριζοσπαστικό τομέα του κόμματος και του κινήματος που στέκεται εμπόδιό σου. Από ένα σημείο και μετά -και πάντοτε έγινε έτσι- η αρχική ιδεοληψία και στρατηγική πλάνη μετασχηματίζεται σε επιλογή, σε αστικό σχέδιο επιβίωσης και αναπαραγωγής  της σοσιαλδημοκρατικής ομάδας και σε πρακτικές αποπροσανατολισμού και καταστολής κάθε θεμελιακής αντιπολίτευσης. Έτσι έγινε το 1919 στη Γερμανία, έτσι έγινε με τον Βίλι Μπραντ κατά του φοιτητικού κινήματος και της νεολαίας του κόμματός του στα 1965-1970, έτσι έγινε με τις διαγραφές στο ΠΑΣΟΚ στα 1974-1985, έτσι έγινε με τη διαγραφή του «Μανιφέστο» από το ιταλικό ΚΚ το 1969, έτσι είναι πολύ πιθανό να γίνει και σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι «ειρηνικοί» μεταρρυθμιστές ως προς την αστική τάξη καταλήγουν σε «βίαιες ωριμάνσεις» όσον αφορά το ριζοσπαστικό τομέα του κινήματος. Ευτυχώς, δεν ζούμε στη σταλινική Ρωσία, γιατί τότε και τα κεφάλια μας ακόμη δεν θα στέκονταν σίγουρα στους ώμους τους.

Ένα σχόλιο τέλος πάνω στο αγνοημένο και προδομένο ηρωικό  61% του δημοψηφίσματος, ένα ποσοστό που σε πολύ μεγάλο βαθμό θα αποδεχόταν τη ρήξη με τους δανειστές με κάθε κόστος και διακύβευση: ο χειρισμός της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένας απολύτως τυχοδιωκτικός χειρισμός. Δεν πίστεψαν στο ΟΧΙ, ήλπισαν στο ΝΑΙ,  και στη συνέχεια διαχειρίστηκαν το πολιτικό και συμβολικό κεφάλαιο που συγκέντρωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός ως κεφάλαιο για να εγκριθεί το Υπερμνημόνιο. Ακόμη και αν δεν είχαν «δόλιες προθέσεις» -και αυτό δεν μπορώ να το ξέρω- κατάφεραν ένα καίριο πλήγμα στο λαό και αυτό επειδή, αν δεν έχεις κανένα εναλλακτικό σχέδιο διαφυγής, δεν πας σε μια κατά μέτωπο επίθεση, που απλώς θα εκνευρίσει/εξοργίσει τον αντίπαλο και θα ανεβάσει σε κρίσιμο μέτρο το «λογαριασμό» της τελικής συμφωνίας. Τελικά, δηλαδή, γιατί έκαναν το δημοψήφισμα; Για να μπορούν να πουν το ΝΑΙ με πέντε δισ. ευρώ φορτωμένο λογαριασμό και με πλήρη υποθήκευση της χώρας; Ας πάρει κάποιος την ευθύνη από την κυβέρνηση να απαντήσει σε αυτό το πολύ απλό ερώτημα.  

2. Τι να κάνουμε τώρα-άμεσα μέτρα  

Όμως, τώρα, δεν μπορούμε να κλαίμε τη μοίρα μας, τώρα είναι η ώρα της αντίστασης και της δράσης. Χρειάζεται να μορφοποιήσουμε κοινωνικά και πολιτικά το μέτωπο του λαϊκού ΟΧΙ μέχρι το τέλος, το μέτωπο της κοινωνικής και πολιτικής ρήξης. Έχουμε ως όπλο εντός ΣΥΡΙΖΑ την Αριστερή Πλατφόρμα και τις αντιστάσεις της στο κόμμα και εντός της Βουλής, αλλά αυτό δεν είναι πια αρκετό. Η Πλατφόρμα καταρχήν έχει και αυτή σοβαρές πολιτικές ευθύνες για την κατάρρευση. Βεβαίως, ασύμμετρες προς εκείνες της ηγεσίας αλλά, όμως, υπαρκτές και μη αγνοήσιμες. Η Πλατφόρμα ορθά τοποθετήθηκε πάνω στο εναλλακτικό σχέδιο, στην παύση πληρωμών, την κοινωνικοποίηση των τραπεζών και την έξοδο από την Ευρωζώνη. Όμως, η Πλατφόρμα δεν έκανε, δυστυχώς, αυτό που από πολύ καιρό έπρεπε να κάνει, που σε μικρογραφία έχουν κάνει άλλες δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΜΑΡΣ. Δεν εξειδίκευσε τα βήματα και τους στόχους της εξόδου, δεν εξειδίκευσε την αντιμετώπιση των πρώτων μεγάλων δυσκολιών, δεν καθησύχασε ικανοποιητικά τους εργαζόμενους και το λαό για το τι μέλλει γενέσθαι, δεν έβαλε σαφώς το περίγραμμα για ένα ταξικό και αντιιμπεριαλιστικό σχέδιο εξόδου από το ευρώ και όχι γενικώς για ένα σχέδιο εξόδου από το ευρώ. Δεν απάντησε με θάρρος στην περίοδο πριν από το δημοψήφισμα ότι σε μεγάλο βαθμό το δίλημμα είναι όντως ευρώ ή εθνικό νόμισμα, ότι χωρίς τον κρίκο του ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει στρατηγική αντιιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής ρήξης. Δεν κινήθηκε με θάρρος μέσα στην κοινωνική και λαϊκή δυναμική.

Αυτή η πλημμέλεια της Πλατφόρμας οφείλεται σε όψεις της κάποιας ατολμίας της και της δομικής σχεδόν γραφειοκρατικής της φοβικότητας, δεν είναι ένα αυστηρά οικονομοτεχνικό ζήτημα. Όμως, ακόμη και τώρα, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, δεν είναι αργά. Πρέπει να μιλήσουμε αναλυτικά στο λαό για το εναλλακτικό σχέδιο και να το παλέψουμε ως  αποκλειστική γραμμή εξόδου από την κοινωνική καταστροφή.

Μετά από μια κατάρρευση της Αριστεράς και της χώρας οι συνολικές απαντήσεις, όσο και αν είναι αναγκαίες, είναι ταυτόχρονα και δύσκολες. Η χώρα και η Αριστερά χρειάζονται μια νέα ηγεσία, όπως ακριβώς συνέβη και το 1941. Η παλιά τόσο ως κυβερνητικό κέντρο -προσωρινό και αυτό- όσο και ως ηγεσία του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ έχει πολιτικά και ηθικά συμπαρασυρθεί από την καταστροφή και πιθανότατα θα παρασυρθεί από το ωστικό κύμα της έκρηξης και σε όλο και πιο κεντροαριστερές ή και σκέτα κεντρώες πολιτικές επιλογές. Δεν μας ευχαριστεί αυτό, αλλά δεν είναι και το βασικό μας πρόβλημα. Μπορούμε να προχωρήσουμε σε κάποιες πρώτες σκέψεις προς συζήτηση, οι οποίες είναι σε διαδικασία επεξεργασίας:

• Δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου για να μην περάσουν και να μην εφαρμοστούν τα Υπερμνημόνια που έρχονται. Στοιχειώδης ενότητα της Αριστεράς με επίκεντρο την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ για να υπάρξει αυτή η άμυνα στο κοινοβουλευτικό και στο κινηματικό επίπεδο, ιδίως όμως στο δρόμο. Ανυπακοή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμη πιστεύουν στο πρόγραμμά του και που σέβονται την δυναμική του δημοψηφίσματος, στην επιταγή ψήφισης της συμφωνίας και των εφαρμοστικών νόμων.
• Δημιουργία ενός δικτύου αλληλοενημέρωσης με διεθνή κινήματα και προσωπικότητες της Αριστεράς που θα ενημερώσουν τις κοινωνίες τους για τον αρνητικό και όχι τον δήθεν αναγκαίο χαρακτήρα της καταστροφικής αυτής συμφωνίας. Άνοιγμα διαλόγου στη διεθνή Αριστερά για τον αρνητικό χαρακτήρα  των τελικών κινήσεων της κυβέρνησης. Αναστοχασμός πάνω σε αυτήν την αρνητική εμπειρία. Οι Podemos, ή όποιος άλλος ακολουθήσει, πρέπει να διαγράψουν μια ριζικά άλλη τροχιά.
• Κήρυξη, στοχευμένη, αλληλέγγυα και υπεύθυνη μορφών κοινωνικής και πολιτικής ανυπακοής.  
• Δημιουργία Επιτροπής σε εθνική κλίμακα για την υπεράσπιση του ΟΧΙ στους δανειστές και στη συμφωνία και δημόσιες πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση. Συμμετοχή συνδικάτων, φοιτητικών παρατάξεων, κοινωνικών και κινηματικών πρωτοβουλιών, περιβαλλοντικών φορέων και οργανώσεων, αγωνιστών της Αριστεράς και δημόσιων διανοουμένων σε αυτήν την Επιτροπή.

3. Και με τον ΣΥΡΙΖΑ τι θα κάνουμε;

Υπό ομαλές συνθήκες, τώρα θα ήταν η ώρα του κομματικού απολογισμού. Τα κατάφερε η κυβέρνηση ή έχασε το τρένο; Τα κατάφερε το κόμμα να αντεπεξέλθει ή έγινε ένας μικρός και πρακτικά ανύπαρκτος ιμάντας μεταβίβασης; Τα κατάφερε ο πρωθυπουργός ή έγινε ένας αναξιόπιστος και πτωχευμένος ηγέτης, ένας ανάμεσα και μετά από τους άλλους; Θα έπρεπε, λοιπόν, να συγκληθεί η Κεντρική Επιτροπή και να γίνει Έκτακτο Συνέδριο, το οποίο αναπόφευκτα θα έπρεπε να απαντήσει και στο θέμα της ηγεσίας. Μετά από μια μεγάλη ήττα και οι ηγεσίες, προσωπικές ή συλλογικές, κρίνονται και αξιολογούνται. Σε κάθε  στοιχειωδώς πολιτισμένη χώρα.   

Θα ήταν καλό να γίνουν όλα αυτά, αλλά ενδέχεται, αν υπάρξουν σκληρυμένες κομματικές και κυβερνητικές αποφάσεις, να μην γίνει και τίποτε από όλα αυτά. Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, state of exception. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει όλες οι ΟΜ πανελλαδικά να συζητήσουν για αυτό που έγινε και να λάβουν πολιτικές αποφάσεις. Θα πρέπει να μη διαλυθεί αυτός ο πολιτικός και οργανωτικός ιστός στα εξ ων συνετέθη.

Πρέπει, εδώ, να ειπωθεί ότι πιθανότατα θα υπάρξει πλήρης απαξίωση του κόμματος και τεράστια αιμορραγία του σε μέλη και στελέχη. Η συμφωνία δίκαια κρίνεται από τους σ. μας ως ο απόλυτος αμοραλισμός. Αυτό ως κατάσταση δεν απαντιέται με γραφειοκρατικές αμηχανίες και ψέματα. Χρειάζονται ορισμένες βασικές αλήθειες και αποτροπές συγχύσεων, μια πολιτική αλήθειας στο λαό του κόμματος, αφού δεν υπάρχει πια το κόμμα του λαού:

• Αυτή η κυβέρνηση δεν είναι πια μια κυβέρνηση της Αριστεράς με ταξικό πρόσημο, αλλά ούτε και μια κυβέρνηση πραγματικής «εθνικής ή κοινωνικής σωτηρίας». Μπορεί να είναι -και αυτό με έντονο  ερωτηματικό- καλύτερα αυτή στο τιμόνι αυτήν τη στιγμή από μια άλλη, αλλά δεν είναι η δική μας κυβέρνηση. Είναι μια κυβέρνηση διαχείρισης Υπερμνημονίων, έστω και με τις «καλύτερες προθέσεις». Ας σκεφτούμε, όμως, και την τεράστια πολιτική τοξικότητα που θα αφήσει στην κοινωνία η διαχείριση των Υπερμνημονίων από αυτήν την κυβέρνηση, που αναφέρεται στην Αριστερά. Η άποψη ότι αυτές τις πολιτικές πρέπει να τις εφαρμόσουν οι φυσικοί τους εκφραστές και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ  δεν είναι παράλογη. Επίσης, αν υπάρξει απομάκρυνση των υπουργών της Πλατφόρμας από την κυβέρνηση, θα είναι και αυτό ένα βήμα προς την παγίωση μιας μεταβολής στην κοινωνική/ταξική φύση του κυβερνητικού κέντρου.     
• Το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο περιλαμβάνει σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ακόμη, απολύτως χρήσιμες για μια στρατηγική ριζοσπαστικής διεξόδου.Αυτό, όμως, δεν  αναιρεί το γεγονός ότι το brandname ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστεί -και δικαιολογημένα- τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό διασυρμό και απαξίωση. Ακόμη περισσότερο, ακόμη και η έννοια της Αριστεράς έχει υποστεί τεράστιο πολιτικό και ηθικό διασυρμό, ανάλογο με του «1989». Δεν φτάνει να λες είμαι αριστερός ή αριστερή και θα τα κάνω καλύτερα εκ των γονιδίων μου. Πρέπει πια να αποδεικνύεις έμπρακτα αυτά που λες. Ίσως, η έννοια του κομμουνιστή ή έστω του μαρξιστή είναι σήμερα μια πιο υπερασπίσιμη έννοια από την Αριστερά.   
• Χρειαζόμαστε, είτε στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ είτε και πέρα από αυτό, μια λογική αναβάθμισης της δημοκρατικής συλλογικής λειτουργίας, της αντιγραφειοκρατικής θέασης και πρωτοβουλίας, της αυτοοργάνωσης. Ο πολιτισμός της κοοπτάτσιας και του γραφειοκρατισμού, ο πολιτισμός της εκτροπής της λαϊκής βούλησης, όπως έκανε ο πρωθυπουργός μετά το δημοψήφισμα, έχει συμβάλει σημαντικά στην παρούσα αποδιοργάνωση και κρίση. Μπορεί να συγκλίνουν μαζί μας σε ένα μέτωπο αγώνα άνθρωποι από την κοινωνία και την Αριστερά που δεν μπορούμε να φανταστούμε, όπως επίσης και να μας εγκαταλείψουν άνθρωποι που θεωρούμε δεδομένους. Μόνο μέσα από μια πλατιά μετωπική συμπόρευση του αγωνιστικού τμήματος της Αριστεράς μπορούν να υπάρξουν λύσεις και διέξοδοι σε ριζοσπαστική, αντισυστημική και αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Οι μορφές κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον θα καθορισθούν ή και θα επινοηθούν, καθώς η φύση απεχθάνεται το κενό.    
• Τέλος, μια παρατήρηση για το ΚΚΕ. Ο διακηρυκτικός αντικαπιταλισμός του ΚΚΕ από μόνος του δεν έχει καμία αξία, όσο και αν θεωρητικά κάποιες επισημάνσεις του έχουν ιστορικό και αναλυτικό ενδιαφέρον. Το ΚΚΕ έχει με έναν ιδιότυπο τρόπο αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή, από τη δημόσια σφαίρα γενικώς. Δεν του επιτρέπεται, όμως, σε καμία περίπτωση, μέσα στον αναχωρητισμό του, να καλλιεργεί όχι μόνο την άρνηση στο επίκαιρο θέμα της εξόδου από την Ευρωζώνη αλλά και τη λογική ότι ο λαός δεν έχει κανένα μέσο, καμία λύση, καμία διέξοδο για να αμυνθεί πέρα από το να ρίχνει στην κάλπη ΚΚΕ. Είναι μια στάση όχι απλώς αντιαριστερή αλλά και μη κομμουνιστική, αφού ο κομμουνισμός δεν είναι μια θεωρησιακή στάση μέσα στην κρίση αλλά «το πραγματικό κίνημα που ανατρέπει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων».        

αναδημοσίευση από rproject.gr

Βερσαλλίες 1919 - Βρυξέλλες 2015

                      

                             γράφει ο Πέτρος Παπακωσταντίνου

Το είπαν στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου, το επα­να­λαμ­βά­νουν, χωρίς πε­ρί­σκε­ψη, χωρίς αιδώ, την απο­φρά­δα 13η Ιου­λί­ου: Υπο­χω­ρή­σα­με, αλλά έτσι μα­ταιώ­σα­με το σε­νά­ριο της αρι­στε­ρής πα­ρέν­θε­σης. Έχουν δίκιο κατά το ήμισυ. Μα­ταί­ω­σαν το "αρι­στε­ρή", μα­τώ­νο­ντας την καρ­διά όλων των αρι­στε­ρών αγω­νι­στών. Όσο για την "πα­ρέν­θε­ση", απλώς την τρά­βη­ξαν λίγο πιο δεξιά, μέχρι να μπει το "τε­λεία, πα­ρά­γρα­φος". Κι αυτό, μάλ­λον δεν θα αρ­γή­σει. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ένα είναι το βέ­βαιο: στις επό­με­νες εκλο­γές, εφό­σον ψη­φι­στεί από τη Βουλή η άθλια συμ­φω­νία, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν θα κα­τέ­βει με ση­μαία έστω το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Το πρό­γραμ­μά του θα είναι το Μνη­μό­νιο που υπέ­γρα­ψε στις Βρυ­ξέλ­λες, με τις βού­λες του Γιούν­κερ, του Ντάι­ζελ­μπλουμ και του Τουσκ.

Τούτο το Τρίτο Μνη­μό­νιο απο­τε­λεί τη (μέχρι στιγ­μής) κο­ρύ­φω­ση της ελ­λη­νι­κής τρα­γω­δί­ας, που άρ­χι­σε στο Κα­στε­λό­ρι­ζο, το 2010. Δεν είναι μόνο ότι ξε­περ­νά­ει, στο μέ­γε­θος και στο βάθος της αφαί­μα­ξης, τα δύο προη­γού­με­να. Αφαι­ρεί με σα­δι­στι­κή με­θο­δι­κό­τη­τα κάθε φύλλο συκής της κυ­βέρ­νη­σης, επι­βάλ­λο­ντάς της τα πιο σκλη­ρά μέτρα ακρι­βώς εκεί που εκεί­νη θα ήθελε να χα­ρά­ξει κά­ποιες στοι­χειώ­δεις "κόκ­κι­νες γραμ­μές": ομα­δι­κές απο­λύ­σεις, (αντι)συν­δι­κα­λι­στι­κός νόμος, μη επα­να­φο­ρά συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων, ου­σια­στι­κή κα­τάρ­γη­ση επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων, "ημιαυ­τό­μα­τοι" (sic) ακρω­τη­ρια­σμοί δη­μο­σί­ων δα­πα­νών, σα­ρω­τι­κές ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Και το "Μνη­μό­νιο" και η επι­τή­ρη­ση της τρόι­κα, γραμ­μέ­να φαρ­διά- πλα­τειά, κατ' επα­νά­λη­ψη, για να εμπε­δώ­νο­νται. Και για να γίνει ο εξευ­τε­λι­σμός της αποι­κί­ας χρέ­ους τέ­λειος, νάσου και το δια­βό­η­το fund που θα ανα­λά­βει τη ρευ­στο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας για την απο­πλη­ρω­μή του χρέ­ους. Ό,τι πήγε να κάνει ο Σαιξ­πη­ρι­κός Σά­υ­λοκ στον άτυχο οφει­λέ­τη του, το κάνει η συμ­μο­ρία Μέρ­κελ, Σόι­μπλε και CIA σε ένα ολό­κλη­ρο έθνος: Αν δεν έχεις λεφτά, θα σου πάρω μια λίβρα κρέας!

Ακόμη χει­ρό­τε­ρα: Το νέο τουρ­μπο-Μνη­μό­νιο θα υλο­ποιεί­ται από μια "αρι­στε­ρή" κυ­βέρ­νη­ση, με τη στή­ρι­ξη των χθε­σι­νών αντι­πά­λων και νυν συμ­μά­χων της. Οι αγώ­νες των τε­λευ­ταί­ων πέντε χρό­νων, από τις πλα­τεί­ες και τις απερ­γί­ες μέχρι το δη­μο­ψή­φι­σμα, οδή­γη­σαν στο πο­λι­τι­κό λυν­τσά­ρι­σμα των πα­λιού πο­λι­τι­κού κό­σμου. Με τη συμ­φω­νία- πα­ρά­δο­ση των Βρυ­ξελ­λών, μπήκε και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο ίδιο κάδρο. Μι­λά­με πλέον για μια εκρη­κτι­κή κρίση πο­λι­τι­κής έκ­φρα­σης των χτυ­πη­μέ­νων από την κρίση ερ­γα­τι­κών και μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των. Αν δεν δοθεί γρή­γο­ρα μια και­νούρ­για, ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση σ'αυ­τόν τον κόσμο, στην Ελ­λά­δα του ΟΧΙ, υπάρ­χει ο πολύ πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος να διο­γκω­θεί σε επι­κίν­δυ­νο βαθμό η Χρυσή Αυγή ή κά­ποιο άλλο ακραία εθνι­κι­στι­κό, αντι­δρα­στι­κό ρεύμα.

Το φά­ντα­σμα της Δη­μο­κρα­τί­ας της Βαϊ­μά­ρης, που μέχρι χθες ήταν ρη­το­ρι­κή υπερ­βο­λή, ίσως να μη βρί­σκε­ται τόσο μα­κριά όσο θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με. Όπως με τη συν­θή­κη των Βερ­σαλ­λιών, οι νι­κη­τές του Α' Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου έσπει­ραν τον πόνο και την τα­πεί­νω­ση στο γερ­μα­νι­κό έθνος, για να θε­ρί­σουν το μίσος και την άγρια αντεκ­δί­κη­ση, έτσι και οι ση­με­ρι­νές, γερ­μα­νι­κές ελίτ εξευ­τε­λί­ζουν και εξαν­δρα­πο­δί­ζουν την Ελ­λά­δα, για να ει­σπρά­ξουν- ελ­πί­ζει κα­νείς, με άλλο τρό­πο- την αγα­νά­κτη­ση και την απο­στρο­φή των λαών της Ευ­ρώ­πης και του κό­σμου.

Όχι μόνο οι αρι­στε­ροί, όχι μόνο όσοι ψή­φι­σαν ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα, αλλά μια ευ­ρύ­τα­τη λαϊκή πλειο­ψη­φία, ακόμη και πάρα πολ­λοί από αυ­τούς που σκέ­φτο­νται ότι «δεν μπο­ρού­σα­με να κά­νου­με αλ­λιώς, σ' αυτή τη φάση», έχουν πια πει­στεί, όχι από θε­ω­ρη­τι­κο­λο­γί­ες, αλλά από την οδυ­νη­ρά απο­κτη­μέ­νη πείρα, για ένα πράγ­μα: ότι αυτοί δεν είναι εταί­ροι, είναι γκάν­γκ­στερ, οι­κο­νο­μι­κοί δο­λο­φό­νοι και τρο­μο­κρά­τες! Οτι η Ε.Ε. είναι η ένωση των διε­θνών το­κο­γλύ­φων, η σύγ­χρο­νη φυ­λα­κή των λαών κι ότι πρέ­πει από αύριο κιό­λας να αρ­χί­σου­με να προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε πολύ σο­βα­ρά, επί­μο­να και με­θο­δι­κά για τη με­γά­λη από­δρα­ση!

Ακρι­βώς ο εμ­μο­νι­κός ευ­ρω­παϊ­σμός ήταν το κα­θο­ρι­στι­κό στοι­χείο που χα­ντά­κω­σε το επι­τε­λείο που πε­ρι­στοί­χι­ζε τον Α. Τσί­πρα – πράγ­μα που δεν θα ήταν τόσο τρα­γι­κό, αν αυτό το χρε­ο­κο­πη­μέ­νο, πο­λι­τι­κά και στρα­τη­γι­κά, επι­τε­λείο δεν είχε πάρει στο λαιμό του ένα λαό ολό­κλη­ρο. Το 2015 απο­τέ­λε­σε για τους εμ­μο­νι­κούς ευ­ρω­παϊ­στές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ό,τι ήταν το 1989 για τους οπα­δούς του "υπαρ­κτού σο­σια­λι­σμού": η στιγ­μή της αλή­θειας, που διέ­λυ­σε βίαια το κο­σμο­εί­δω­λό τους, απο­κα­λύ­πτο­ντας τη φρι­κια­στι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της "υπαρ­κτής Ευ­ρώ­πης". Αντί για μια θαρ­ρα­λέα "επα­νί­δρυ­ση", ωστό­σο, αυτοί οι άν­θρω­ποι επέ­μει­ναν δογ­μα­τι­κά στη φα­ντα­σί­ω­σή τους, εξα­κο­λου­θώ­ντας να βλέ­πουν μόνο αυτό που ζούσε μόνο στη φα­ντα­σία τους κι όχι αυτό που υπήρ­χε μπρο­στά στη μύτη τους.

Όμως δεν είναι η ώρα να γλεί­φου­με τις πλη­γές μας και να βγά­ζου­με το άχτι μας. Είναι η ώρα να κά­νου­με την οδύνη πεί­σμα, τα πα­θή­μα­τα μα­θή­μα­τα, τις μα­ταιω­μέ­νες ελ­πί­δες από­φα­ση μιας και­νούρ­γιας στρά­τευ­σης. Εί­μα­στε πολ­λοί, μπο­ρού­με να γί­νου­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ροι. Ένα με­γά­λο και ισχυ­ρό ρεύμα αγω­νι­στών και στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που, προς τιμήν τους, δεν υπο­γρά­φουν τη συμ­φω­νία - σφα­γείο, κι έδω­σαν το παρόν σε όλους τους με­γά­λους αγώ­νες, από τις πλα­τεί­ες μέχρι το δη­μο­ψή­φι­σμα. Δεν είναι μόνο το ούτως ή άλλως ισχυ­ρό και συ­γκρο­τη­μέ­νο ρεύμα της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας. Μπο­ρεί κι ένας εξω­τε­ρι­κός πα­ρα­τη­ρη­τής να δια­πι­στώ­σει ότι η αγα­νά­κτη­ση για την τα­πει­νω­τι­κή πα­ρά­δο­ση τεί­νει να απο­κτή­σει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά χιο­νο­στι­βά­δας, από κάτω μέχρι πάνω, έτσι που τί­πο­τα να μην είναι προ­δια­γε­γραμ­μέ­νο και όλα - ακόμη και τα φαι­νο­με­νι­κά πιο απί­θα­να σε­νά­ρια - να είναι εν­δε­χό­με­να το αμέ­σως προ­σε­χές διά­στη­μα.

Πέρα από τους πλη­γω­μέ­νους, αλλά ρι­ζο­σπα­στι­κά ανή­συ­χους αν­θρώ­πους του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, υπάρ­χει η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ και πολ­λοί αγω­νι­στές μέσα και γύρω από το ΚΚΕ, που έδω­σαν τον κα­λύ­τε­ρο εαυτό τους σε όλες τις μάχες του προη­γού­ο­με­νου δια­στή­μα­τος, με ου­σιώ­δη συμ­βο­λή στην επε­ξερ­γα­σία ενός εναλ­λα­κτι­κού προ­γράμ­μα­τος ανα­τρο­πής. Αλλά και ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος, πέρα από κομ­μα­τι­κά κα­λού­πια και πε­ρι­χα­ρα­κώ­σεις. Τα­ξι­κές συν­δι­κα­λι­στι­κές κι­νή­σεις, αντι­φα­σι­στι­κές συ­σπει­ρώ­σεις, δη­μο­τι­κά και πε­ρι­φε­ρεια­κά σχή­μα­τα, πρω­το­βου­λί­ες κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης – ό,τι κα­λύ­τε­ρο έβγα­λε αυτή η πε­ντα­ε­τία των σκλη­ρών αγώ­νων και των πο­λύ­μορ­φων πρω­το­βου­λιών. Είναι οι επι­τρο­πές αγώνα και στή­ρι­ξης του ΟΧΙ, που πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται πα­νελ­λα­δι­κά, με την πρω­το­πο­ρια­κή συμ­με­το­χή μιας νέας γε­νιάς που ει­σέ­βα­λε ορ­μη­τι­κά στο προ­σκή­νιο και ωρί­μα­σε πο­λι­τι­κά μέσα σε λίγες μέρες όσο θα ωρί­μα­ζε σε κά­μπο­σα χρό­νια "ήσυ­χης" ζωής.

Ένας ολό­κλη­ρος κύ­κλος έκλει­σε ορι­στι­κά τη Δευ­τέ­ρα, 13 Ιου­λί­ου. Τώρα είναι μια και­νούρ­για μέρα, που μας καλεί σε μια και­νούρ­για προ­σπά­θεια. Ό,τι χά­θη­κε σε χρόνο, μπο­ρεί να κερ­δη­θεί σε γνώση και βού­λη­ση. Είναι στο χέρι μας, αρκεί να κι­νη­θού­με γρή­γο­ρα και απο­φα­σι­στι­κά, για ένα ευρύ, μα­χό­με­νο πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο της λαϊ­κής επι­βί­ω­σης, της υπε­ρά­σπι­σης της δη­μο­κρα­τί­ας και της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας. Χωρίς με­γα­λο­στο­μί­ες και μι­κροη­γε­μο­νι­σμούς, αγκυ­λώ­σεις και ιδε­ο­λο­γι­σμούς, να δώ­σου­με έμπνευ­ση, πρό­γραμ­μα μάχης και προ­ο­πτι­κή νίκης σ’αυ­τό το πλατύ, λαϊκό «Κί­νη­μα της 5ης Ιου­λί­ου» που συ­γκί­νη­σε τον κόσμο όλο. Σ’αυ­τή την προ­σπά­θεια δεν πε­ρισ­σεύ­ει κα­νείς και πάνω σ’ αυτήν θα κρι­θού­με όλοι.

Σε συγκέντρωση ενάντια στο «νέο μνημόνιο» καλεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα στις 7!

13/07/2015

Σε συγκέντρωση ενάντια στη συμφωνία κυβέρνησης – δανειστών καλεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις 19:00 το απόγευμα στο Σύνταγμα.

Το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς καλεί σε μαζικές κινητοποιήσεις για «να μην περάσει η συμφωνία κρεματόριο από τη Βουλή», ενώ καλεί σε «ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής και όποιας κυβέρνησης επιχειρεί να την εφαρμόσει».

Σε σχετική ανακοίνωση αναφέρεται:

«Ο ελληνικός λαός παρακολούθησε εμβρόντητος τα όσα έγιναν στις Βρυξέλλες. Δεν επρόκειτο για διαπραγμάτευση. Ήταν μια άνευ όρων και ορίων διαδικασία εξευτελισμού και ταπείνωσης ενός ολόκληρου λαού. Μία πλήρης καταστροφική υποταγή στους δολοφόνους της ΕΕ, μία κατά κράτος νίκη του Γερμανικού ιμπεριαλισμού και της κυριαρχίας του στην Ευρώπη.

Αποδείχτηκε και για τους πλέον δύσπιστους ή αφελείς ότι ΕΕ αποτελεί μια συμμορία εκβιαστών, δολοφόνων, τοκογλύφων, μαφιόζων, με όπλο μαζικής καταστροφής το κοινό νόμισμα.

Η “διαπραγμάτευση” στις Βρυξέλλες αποτελεί ένα πανευρωπαϊκό Ιουλιανό πραξικόπημα ενάντια στον ελληνικό λαό.

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ούτε το δικαίωμα ούτε και την εξουσιοδότηση να υπογράψει μια συμφωνία ενάντια στην διπλά εκφρασμένη θέληση του ελληνικού λαού, στις εκλογές και το ιστορικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Πρόκειται για ανοιχτή συνέργεια στο ευρωπραξικόπημα.

Ο πρωθυπουργός ετοιμάζεται να ανατρέψει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και να θυσιάσει ακόμη και τις στοιχειώδεις κοινοβουλευτικές διαδικασίες στο βωμό του νέου Μνημονίου και των νόμων που υποσχέθηκε να ψηφίσει σε πρωτοφανείς χρόνους και με εκβιαστικές διαδικασίες.

Ταυτόχρονα διαμορφώνει τους όρους ουσιαστικά για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή και κυβέρνηση ακόμη “εθνικης ενότητας” με όλο τον μνημονιακό εσμό που ο λαός έστειλε στα σκουπίδια.

Οι ώρες είναι κρίσιμες και οι αποφάσεις οριακές για όποιον μιλάει στο όνομα και για λογαριασμό της Αριστεράς. Η ιστορία δεν κρίθηκε από τους συνεργάτες αλλά από τους αντάρτες.

Γι’ αυτό καλούμε πριν απ’ όλα το λαό σε μαζική ανταρσία που θα ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης, τους νέους μνημονιακούς νόμους και το μαζικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Καλούμε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς να αντιταχθούν σε αυτό το πραξικόπημα και να στρατευτούν στο ΟΧΙ μέχρι τη ρήξη.»

αναδημοσίευση από infowar.gr

Ποιος κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ «Αριστερή Παρένθεση»; Ο ΣΥΡΙΖΑ!

Γράφει ο Βασίλης Μηνακάκης

«Ο Σόιμπλε κι οι αντιδραστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη κάνουν τα πάντα για να ρίξουν την κυβέρνηση. Θέλουν να μετατρέψουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε ‘’αριστερή παρένθεση’’. Άρα όποιος την αντιμάχεται παίζει το παιχνίδι του Σόιμπλε, της αντίδρασης. Καθήκον του λαού και των βουλευτών είναι να τη στηρίξουν».

Αυτό είναι ένα από τα βασικά επιχειρήματα που η ΣΥΡΙΖΑ για να κατευνάσει την αγανάκτηση των εργαζομένων και των νέων –αλλά και αρκετών βουλευτών του- απέναντι στο άγριο μνημόνιο που προωθεί, την άτακτη αποδοχή όλων των όρων της ΕΕ και του ΔΝΤ και την περιφρόνηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

Ποιος, όμως, μετατρέπει τον ΣΥΡΙΖΑ σε «αριστερή παρένθεση»; Η απάντηση είναι: ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ!

Ο κάθε Σόιμπλε, η ΕΕ, το ΔΝΤ, ο αστικός κόσμος είναι προφανές ότι στέκονται απέναντι σε κάθε φιλολαϊκή εξέλιξη. Αυτό επιβάλλει το κοινωνικό και πολιτικό συμφέρον τους. Τι περίμενε ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα σεβαστούν την επιλογή του ελληνικού λαού, θα πουν: «Περάστε! Ας διαπραγματευτούμε έναν έντιμο συμβιβασμό! Εφαρμόστε το πρόγραμμά σας!» Δεν είναι κανείς αφελής για να πιστεύει κάτι τέτοιο. Αυτοί έκαναν το αναμενόμενο, ό,τι αντιστοιχεί στην τάξη και την πολιτική τους. Άρα, η προσπάθειά τους να ξηλώσουν την κυβέρνηση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό που αντιστοιχεί στα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, έχει σχέση με την αριστερή πολιτική και ακυρώνει τα σχέδια για «αριστερή παρένθεση». Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Έκανε τα πάντα για να γίνει παρένθεση και, μάλιστα, μνημονιακή-αστική παρένθεση!

Το έκανε απ’ την πρώτη στιγμή, συγκροτώντας κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, δίνοντας θέσεις σε υπουργεία, τράπεζες κ.α. σε πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Μάρδας, Πανούσης, Κοτζιάς κ.ά.), διορίζοντας γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου τον δικηγόρο της COSCO και ψηφίζοντας για πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Πρ. Παυλόπουλο.

Το έκανε όταν ψήφιζε τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, όταν τα στελέχη του στο μαζικό κίνημα –πολλά εξ’ αυτών της αυτοαποκαλούμενης Αριστερής Πλατφόρμας- αντιδρούσαν σε κάθε εργατική κινητοποίηση για υλοποίηση ακόμη κι όσων είχε υποσχεθεί ή όταν περνούσε το μήνυμα πως οι αντίπαλοι της πολιτικής του θα υπερνικηθούν όχι με μαχητική κινητοποίηση του λαού αλλά με τις πλάτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας ή της Κίνας.

Το έκανε όταν έλεγε «ευρώ πάση θυσία», ανακάλυπτε (και διά του Π. Λαφαζάνη) την κρυφή γοητεία των ιδιωτικοποιήσεων (πριν αρκετούς μήνες), έστελνε στα αζήτητα τα 751 μισθό κι έκανε εκκλήσεις να «πληρωθεί ο ΕΝΦΙΑ» που υποτίθεται θα καταργούσε.

Πάνω απ’ όλα το κάνει τώρα, καταπατώντας πραξικοπηματικά και προκλητικά το ΟΧΙ, συμπράττοντας την επομένη του δημοψηφίσματος και το βράδυ της Παρασκευής στη Βουλή -σε κλίμα «εθνικής συναίνεσης»- με τους απαξιωμένους εκπροσώπους του ΝΑΙ και των μνημονίων και οδηγούμενος σε μια εξευτελιστική συμφωνία. Μια συμφωνία-άγριο μνημόνιο που αφαιρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ κάθε φιλολαϊκό και αριστερό «φύλλο συκής», βάζει πλάτη στην επιδίωξη των αστικών κέντρων να εξανδραποδίσουν πολιτικά και κοινωνικά τον ελληνικό λαό που τους «έβγαλε γλώσσα» και «τελειώνει» πολιτικά τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και αυτό γιατί η υπερψήφιση και εφαρμογή με διαδικασίες εξπρές των νόμων που απαιτεί η συμφωνία θα στηριχτεί σε επίπεδο Βουλής στα δεκανίκια της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ και σε επίπεδο κυβέρνησης σε ένα νέο σχήμα, που για την ώρα δεν είναι ορατό, αλλά -όπως απαιτούν και οι δανειστές- θα είναι απαλλαγμένο από «παρών» (με εκπαραθυρώσεις ή διαγραφές) αλλά θα έχει τη συνδρομή άλλων δυνάμεων και κέντρων.

Το πλήγμα για το λαό και την Αριστερά είναι μεγάλο – ιστορικό, θα λέγαμε. Και γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν συνδυαστεί με την αδιέξοδη και καταστροφική πολιτική του ΚΚΕ, ειδικά το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Για την ακρίβεια, θα είναι τέτοιο αν απέναντι στην κατρακύλα αυτή, την ταξικά προδοτική στάση συνδικάτων σαν τη ΓΣΕΕ ή την ΟΤΟΕ και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό του ΣΥΡΙΖΑ δεν ορθωθεί έναν «νέος πύργος ατίθασος», ένας πύργος αντεπίθεσης, νίκης και προοπτικής: ο πύργος ενός ταξικά ανασυγκροτημένου εργατικού κινήματος, που θα ανατρέψει τον αντεργατικό οδοστρωτήρα και θα βελτιώσει τη θέση των εργαζομένων, μιας ΑΛΛΗΣ, μετωπικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς κι ενός ανασυγκροτημένου κομμουνιστικού κινήματος.

Οι αναμετρήσεις της περιόδου έδειξαν ότι υπάρχει όχι μόνο η απαίτηση αλλά και το δυναμικό για να χτιστεί ένας τέτοιος πύργος, να φωναχτεί δυνατά, μαζικά κι οργανωμένα ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα, η μνημονιακή λαίλαπα, η χρεομηχανή, η αγορά, το σφαγείο της ΕΕ, ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχουν τα έμβρυα –και κυρίως η ανάγκη και η δυνατότητα- για να περπατηθεί ένας άλλος δρόμος, δρόμος κοινωνικής χειραφέτησης, βασισμένος στα εργατικά συμφέροντα και στην ταξική αλληλεγγύη, όπου ο πλούτος και η εξουσία θα ανήκουν στον ίδιο τον εργαζόμενο λαό και όχι στους εγχώριους και υπερεθνικούς δυνάστες και εκμεταλλευτές του.

αναδημοσίευση από padiera.gr

"Και γιατί να ψηφίσω ρε φίλε αύριο;Mνημόνιο θα έρθει ούτως η άλλως.''Μια προσπάθεια απάντησης σε ένα SOS ερώτημα των ημερών.

Όπως τα λέγαμε  χτες με ένα φίλο μου κάνει σε μια φάση

-"Δεν θα πάω να ψηφίσω την Κυριακή. Δεν βλέπω το νόημα ρε συ, αφού ο Τσιπράς από Δευτέρα και ΟΧΙ να βγει  3 μνημόνιο θα πάει να μας φέρει. Δεν την είδες την σιχάμμενη πρόταση που έστειλε προχτές.Επί της ουσίας η πρόταση των δανειστών είναι με ορισμένες δευτερεύουσες μικροαλλαγές".


-''Ρε φιλέ σοβαρά έχεις δίκιο.Είναι σίγουρο ότι ο Τσίπρας και τα πρωτοπαλικαρά του που κάνουν κουμάντα στην κυβέρνηση(Δραγάσακης,Βουτσής κτλ)από το καλοκαίρι του 2012 κιόλας έχουν αποφασίσει πως θα συμβιβαστούν φούλ με το σύστημα.Δεν γούσταραν να το παλέψουν με τα όλα τους, γιατί κατάλαβαν πω οι καπιτάλες σε ΅Ελλάδα και διεθνώς δεν αστειεύονταν και δεν το πίστευαν τόσο ώστε να βάλλουν σε κίνδυνο τα κεφάλια τους.Για αυτό και ξεκίνησαν να "τo στρίβουν"  δεξιά φτάνοντας σε αυτήν την καραπρόδοσία με μια πρόταση που μοιάζει με αυτή των δανειστών''.Παρόλα αυτά..."

-"Τι παρόλα αυτά ρε!Πλάκα μου κάνεις;Μονός σου το λες. Κάλπικο το δημόψηφισμά .Σιγά μην κάνω την χάρη στο Τσίπρα που και εσύ λες ότι έχει ήδη κάνει προδοσία με αυτήν την πρόταση που έστειλε, να ψηφίσω και ΟΧΙ.''

- ''Δεν διαφωνώ στο ότι ο Τσίπρας πως και ΟΧΙ να βγει από το δημοψήφισμα μνημόνιο θα μας φέρει απλά θα πει <<ΜΑ είναι ένα κλικ πιο φιλολαίκο από των Δανειστών!Να που η κυβέρνηση το παλεύει λαε!>>.Oταν πάει όμως να μας το φέρει εμείς θα κατέβουμε να αντισταθούμε ;''

-''Eννοείτε ρε μαλάκα.Τι να κάνουμε να κάτσουμε στον καναπέ επειδή ο άλλος τα γύρισε;''

- Όταν κατέβουμε να αντισταθούμε δεν θα είναι αέρας στα πανιά μας να έχει βγει ένα μαζικό ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών, αφού το μνημόνιο που θα φέρει ο Τσίπρας δεν θα απέχει και πολύ;Αλλά και πέρα από αυτό.Γενικά στο μέλλον  σε κάθε μάχη που θα δώσουμε δεν θα είναι σημαντικό να έχουμε ως κληρονομία το ότι μεγάλο κομμάτι των "από κάτω" δεν φοβήθηκε και είπε ΟΧΙ στο μαστίγωμα και το ξεζούμισμα;Δεν θα μας δίνει ένα ψυχολογικό τονωτικό;Δεν θα βοηθά να καταπολέμηθουν τάσεις απαξιώσεις των καταπιέσμενων του στιλ''είναι ζώα και πρόβατα ο κόσμος"ή τάσεις απογοήτευσης όπως π.χ "τι να συνεχίζω να αγωνίζομαι ρε φίλε τίποτα δεν αλλάζει''.Αντίθετα αν βγει Ναι θα μας δυσκολέψει σίγουρα .

-Σίγουρα το Ναι θα είναι άσχημο να βγει.Γενικά όλοι οι καπιτάλες και ΝΔΠασοκοποταμισιοί αλλά και Χρυσαυγίτες (αυτοί χωρίς να το ομολογούν ανοιχτά )θα χαρούν φούλ.Το ίδιο και γενικά όλο το σύστημα παγκοσμίως.Τέτοια λύσσα από ΜΜΕ να βγει το ΝΑΙ σίγουρα τυχαία δεν είναι.

-Και πέρα από αυτούς φαίνεται πως πολύ πιθανά και ο Τσίπρας με τα παλικάρια του να μην χαλαστούν και με το ΝΑΙ. Αλλώστε απειροελάχιστα κάνανε για να πολεμήσουν το κλίμα τρομοκρατίας και να εμπνεύσουν ώστε να βοηθήσουν να βγει το ΟΧΙ. Θα μπορούσε το ΝΑΙ να είναι το άλλοθι τους πως "δεν γίνονταν αλλιώς παρά μνημόνιο".

-Δεν έχεις άδικο...Πάντως αυτά που μου λες πάντως τα έχω ακούσει και διαβάσει  με κάπως παρόμοιο τρόπο και από άλλους διαφωνούντες στον Σύριζα και από Ανταρσύα και ένα τμήμα Αναρχικών.

-Ισχύει και μου δίνει ελπίδα ότι υπάρχει κόσμος που θα συνεχίσει να το παλεύει και παρότι καταλαβαίνει το τι σχέδιο έχει ο Τσίπρας δεν κράτα μια στάση Ποντίου Πιλάτου αλά ΚΚΕ.Γενικά πάντως νομίζω πως σε καμιά περίπτωση το ΟΧΙ μας δεν θα σημαίνει ΝΑΙ στο μνημόνιο που θα μας φέρει ο Τσίπρας. Μπορούμε άλλωστε να το δείξουμε σε αυτόν και σε όσους γουστάρουν και άλλο μαστίγωμα από την Δευτέρα.Στους δρόμους...

Βαγγέλης Γαβριηλίδης

Το δημοψήφισμα ως πολιτική δυνατότητα

του Δημήτρη Μπελαντή

Η απόφαση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα να βάλει το σχέδιο των δανειστών σε δημοψήφισμα αποτελεί, ανεξάρτητα από κίνητρα και προθέσεις, την πιθανή έναρξη της μετάβασης σε ένα απολύτως νέο και πολύ θετικό πολιτικό σκηνικό. Ο λαός με ηρεμία και εμπιστοσύνη μέχρι τώρα  ανταποκρίνεται σε αυτήν την πρόκληση. Η πρόταση δημοψηφίσματος θέτει σε ενεργοποίηση το λαϊκό παράγοντα και την κοινωνία, τη βγάζει από το ρόλο του θεατή και του παθητικού αποδέκτη αποφάσεων μιας «φωτισμένης ηγεσίας» και μιας «σοφής ομάδας διαπραγμάτευσης». Βάζει τέλος, έστω προσωρινά, σε μια αδιέξοδη διαδικασία διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, η οποία είχε καταντήσει ανέκδοτο και η οποία μετατόπιζε μια ασθενή και υποχωρητική θέση της ελληνικής κυβέρνησης ολοένα προς τις ιταμές και κοινωνικά προκλητικές θέσεις των δανειστών για την εξαθλίωση των εργαζομένων και την κοινωνική καταστροφή της χώρας, ολοένα και περισσότερο προς μια απολύτως επώδυνη και καταστροφική συμφωνία. Βάζει, δυνητικά τουλάχιστον, ένα πολιτικό όριο, το οποίο μας επαναφέρει στο προεκλογικό και συνεδριακό μας πρόγραμμα και μας απομακρύνει από τις απαράδεκτες κυβερνητικές υποχωρήσεις των τελευταίων μηνών.

Ένα πολύ μεγάλο ΟΧΙ πρέπει να καταγραφεί σε ποσοστά πάνω από το 60 και το 70% του εκλογικού σώματος που θα μετάσχει στο δημοψήφισμα. Όμως, αυτό τo ΟΧΙ πρέπει τόσο η βάση και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι μετωπικές πρωτοβουλίες της Αριστεράς -όλης κυριολεκτικά της Αριστεράς- να το νοηματοδοτήσουν με έναν τρόπο βαθιά ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό και όχι ως έναν απλό ελιγμό για να «γυρίσουμε περήφανα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης». Αυτό, άλλωστε, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Και με 99%, αν γυρίσουμε στο τραπέζι αυτής της διαπραγμάτευσης, θα εισπράξουμε ένα περισσότερο ή λιγότερο κατηγορηματικό «όχι», μια ριζική άρνηση από την τρόικα και τους δανειστές. Συνεπώς, καταρχήν, πρέπει να «μηδενίσουμε το κοντέρ», όπως εύστοχα το διατύπωσε ο σ. Φίλης στη Βουλή το Σάββατο 27/6. Όλες οι παραχωρήσεις που έχουμε κάνει, από τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και από τις 47 + σελίδες ως την τελική πρόταση, που δημοσιεύθηκε στην «Αυγή» την προηγούμενη Τετάρτη, πρέπει να θεωρηθούν άκυρες και μη  γεγενημένες. Δεν μπορείς να ζητάς από το λαό να καταψηφίσει τις ιταμές αξιώσεις των δανειστών αντιπροτείνοντάς του το «ήπιο» ή το «καλό» μνημόνιο των 47+ σελίδων. Δεν μπορείς να ζητάς από το λαό να υποστηρίξει τη μερική και όχι την ολική καταστροφή του. Δεν μπορείς να ζητάς από το λαό να επανέλθει στην αδιέξοδη λογική της κυβέρνησης από το Γενάρη ως τον Ιούνη ότι οι «εταίροι» μας είναι καλόπιστοι άνθρωποι που θα πειστούν από τα λογικά και εύγλωττα επιχειρήματά μας. Ο λαός για να νικήσει στη μάχη αυτή χρειάζεται έμπνευση, χρειάζεται όραμα, χρειάζεται σχέδιο και στρατηγική. Με βάση μια λογική που λέει ότι κάθε διαπραγμάτευση που δεν προτάσσει τα βασικά και ισχυρά σημεία του προγράμματός μας (751, 13η σύνταξη, αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ,όχι ιδιωτικοποιήσεις, κοινωνικοποίηση τραπεζών, αύξηση κοινωνικών δαπανών, όχι αύξηση ΦΠΑ σε βασικά καταναλωτικά είδη, όχι πρωτογενή πλεονάσματα, τα οποία κάποτε χαρακτηρίζαμε σαν «βαμμένα στο αίμα», μονομερής διαγραφή του χρέους  κ.ά.) είναι όχι μόνο άνευ αντικειμένου αλλά και επικίνδυνη. Με βάση μια λογική που λέει ότι το ΟΧΙ οδηγεί όχι σε μια επιστροφή στη διαπραγμάτευση -ή τουλάχιστον στη διαπραγμάτευση του τύπου που είχαμε ως την Πέμπτη- αλλά στην έναρξη μιας διαδικασίας ρήξης με τους δανειστές, πρέπει να οικοδομήσουμε επιτροπές και μετωπικές πρωτοβουλίες του ΟΧΙ σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους χώρους εργασίας και σε όλους τους τόπους διαμονής. Πρέπει να αναδείξουμε την καταστροφική λογική και τον νέο Μεσαίωνα όπου μας οδηγεί η τρόικα και η ηγεσία των ΔΝΤ, Ε.Ε. και ευρωζώνης

Όμως, ανακύπτουν δύο σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο αφορά τη διαχείριση αυτής της μεγάλης κρίσης, που μπορεί να διαρκέσει και πάνω από μία εβδομάδα. Δεν είναι δυνατή μια ενεργητική και φιλολαϊκή διαχείριση αυτής της κρίσης χωρίς την αντικατάσταση του κ. Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος και χωρίς την ανάληψη των διοικήσεων των τραπεζών από το Ελληνικό Δημόσιο, πράγματα που νομικά και πολιτικά είναι απολύτως εφικτά. Με τους «ανθρώπους του εχθρού» σε καίριες θέσεις δεν μπορούμε να πάμε μακριά. Δεν είναι δυνατή μια ενεργητική διαχείριση της κρίσης χωρίς σημαντικά πρόστιμα και κυρώσεις σε όσα ΜΜΕ παραπληροφορούν το κοινό και δημιουργούν καταστάσεις πανικού και τρομοκρατίας. Δεν είναι δυνατή μια ενεργητική διαχείριση της κρίσης και του πολέμου όπου βρισκόμαστε χωρίς μια Μεγάλη Επιτροπή υπέρ του ΟΧΙ με δυνάμεις, κινήσεις, ομάδες, πρωτοβουλίες και κοινωνικές προσωπικότητες από όλη τη χώρα. Ήδη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει λάβει μια πολύ θετική απόφαση προς αυτήν τη σύγκλιση.  Αυτή τη μεγάλη μάχη δεν μπορεί ούτε και πρέπει να τη στηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ μόνος του και χωρίς μια ευρύτερη λαϊκή και κοινωνική συμμαχία. Η ενότητα της Αριστεράς, η ενότητα των αριστερών και δημοκρατικών πολιτών, των εργαζομένων που παλεύουν για το ψωμί και το μισθό, την γη και το σπίτι τους, την κοινωνική και εθνική υπερηφάνεια και ανεξαρτησία, για μια άλλη πορεία της χώρας σε αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική κατεύθυνση μπορεί τώρα, επιτέλους, να πάρει σάρκα και οστά, να πάψει να είναι μια ρητορική επίκληση και ένα «αδειανό πουκάμισο». Η καραμέλα της ρήξης μπορεί να δώσει χώρο σε μια πραγματική, έντονη αλλά και ρεαλιστική ρήξη. Η λύσσα των συστημικών δυνάμεων αποδεικνύει την ανάγκη μιας ενότητας για τη ρήξη με τους δανειστές.

Το δεύτερο σημαντικό πρόβλημα αφορά το αν θα γίνει όντως το δημοψήφισμα. Δεν πρέπει να υπάρξουν δεύτερες σκέψεις απόσυρσης του δημοψηφίσματος, λογικές κλεισίματος άμεσα της απόστασης με τους δανειστές, λογικές μετατροπής ενός περήφανου ΟΧΙ σε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ, λογικές αναγωγής του «δημοψηφίσματος» απλώς σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, η ταπείνωση και η ήττα τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και για όλη την ευρωπαϊκή Αριστερά θα είναι τραγικές και εξαιρετικά επώδυνες. Η ταπείνωση και αυτού ακόμη του Κοινοβουλίου θα είναι υπέρμετρη και οριακή. Δεν πρέπει να στήσουμε αυτί σε τέτοιες αντιλήψεις και να συρθούμε σε μια ακόμη -τελική , όμως- μεγάλη υποχώρηση.

Τέλος, είναι βέβαιο το γεγονός ότι τα όρια του δημοψηφίσματος δεν είναι τα όρια της αντιπαράθεσης «ευρώ» ή «δραχμή». Θέλουμε μαζί μας τόσο τους πολίτες που πιστεύουν σε μια ριζοσπαστική αναδιανομή εντός του ευρώ -παρά το ότι αυτή η άποψη έχει δοκιμαστεί σκληρά από την πραγματικότητα και έχει διαψευστεί- όσο και τους πολίτες που αναζητούν μια λύση τέτοιου τύπου έξω από την Ευρωζώνη. Δεν αποκλείουμε κανένα πολίτη με καλές και ριζοσπαστικές προθέσεις αντίστασης στους δανειστές. Δεν υποκύπτουμε, όμως, και στον τρόμο, στον ίδιο τρόμο που μας παρέλυσε και έδωσε τη νίκη στις μνημονιακές δυνάμεις τον Ιούνιο του 2012. Αν μπορεί να υπάρξει εφαρμογή του προγράμματός μας εντός του ευρώ, έχει καλώς. Αν δεν μπορεί ή αν τίθεται ως όριο το σχέδιο των δανειστών ή κάποιο άλλο σχέδιο με το ίδιο βασικά ταξικό πρόσημο, μπορούμε να τα καταφέρουμε και να επιβιώσουμε πολύ καλά και με μακροπρόθεσμες δυνατότητες και εκτός Ευρωζώνης, ανοίγοντας νέες ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές δυνατότητες για τους λαούς και τις κοινωνίες της Ευρώπης και παύοντας την πληρωμή του χρέους. Δεν είμαστε δογματικά προσκολλημένοι σε κάποιο νόμισμα, αλλά και δεν φοβόμαστε το «ευρώ» ως ταξικό όριο και ως ταξικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, το οποίο μας θέτουν εδώ και χρόνια οι ταξικοί μας αντίπαλοι, ντόπιοι και ξένοι. Αντιπαλεύουμε τα σχέδια εξάλειψης της χώρας , σχέδια συνεργασίας της αστικής τάξης μας με τον ιμπεριαλισμό και την ηγεσία της Ε.Ε. χωρίς όρια και χωρίς καμία θυσία για το ευρώ.

Όσο για το ποιοι είναι Ευρωπαίοι και ποιοι «μένουν Ευρώπη», ας καγχάσουμε. Είναι «Ευρώπη» η άρνηση της αστικής δημοκρατίας, η ακύρωση  της βούλησης ενός λαού, η λογική των diktats των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, η κατάργηση των εργατικών δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων; Είναι «Ευρώπη» η κυριαρχία των τραπεζών και των τοκογλύφων; Είναι «Ευρώπη» η απόρριψη του Διαφωτισμού και των αστικών και σοσιαλιστικών επαναστάσεων ή ακόμη και του ίδιου του μετριοπαθούς κεϊνσιανισμού, όπως αυτός που διαπερνούσε το πρόγραμμα της ΔΕΘ; Μια τέτοια «Ευρώπη» να τη χαίρονται. Μοιάζει πολύ με τα φαιά χρώματα του φασισμού και της αποικιοκρατίας, με μια Ακροδεξιά που δεν περιορίζεται στο μαύρο φασισμό και τον εθνικισμό αλλά μπορεί να πάρει και τα γαλάζια  χρώματα του υπερφιλελευθερισμού και του ακραίου κοσμοπολιτισμού, των νέων «αυτοκρατοριών». Μοιάζει πολύ με τις μεθόδους των κανονιοφόρων και του τριτοκοσμικού δυτικόφερτου ολοκληρωτισμού. Αυτή η Ευρώπη δεν είναι δική μας και δεν θα «μείνουμε» σε αυτήν. Θα πάμε στη δική μας Ευρώπη και στη δική μας οικουμενικότητα, που δεν έχει τίποτε το κοινό με την Ευρώπη των αντιπάλων μας.

αναδημοσίευση από rproject.gr